پيام مقام معظم رهبري به همايش بزرگداشت آيت الله العظمي مديسه اي اصفهاني(ره) :

مواضع آيت الله اصفهاني(ره) در رابطه با تحولات سياسي ، هوشمندانه ترين موضع بود

همايش بزرگداشت مرجع بزرگ جهان تشيع ، عالم رباني و فقيه صمداني ، آيت الله العظمي سيد ابوالحسن موسوي(ره) ( مديسه اي اصفهاني) در زادگاه ايشان – روستاي مديسه در نزديكي زرين شهر – و اصفهان برگزار شد .

در اين همايش دو روزه كه حضرات آيات و حجج اسلام دري نجف آبادي ، طباطبايي نژاد

سوال: آیا "مولی" در حدیث غدیر به معنای "محب" و "ناصر" نیست؟

شیعیان، با حدیث غدیر: "من کنت مولا‌ه فهذا علیٌ مولا‌ه"، بر امامت و خلا‌فت علی علیه‌السلا‌م، پس از درگذشت رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله استدلا‌ل می‌کنند و این استدلا‌ل در صورتی صحیح است که لفظ "مولی" به معنای "اولی" یا "ولی" باشد، در حالی که احتمال دارد مقصود از آن، "محب" و "ناصر" باشد و گویا پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله به مردم سفارش می‌کند که علی علیه‌السلا‌م را پس از وی یاری کنند و دوست بدارند.

پاسخ: برای تبیین مدلول حدیث ناچاریم در دو مقام سخن بگوییم:

الف: آیا در لغت عرب، لفظ "مولی" به معنی "اولی" آمده است؟

ب: در صورت صحت چنین معنایی، آیا مقصود از "مولی" در حدیث همان "اولی" است؟

الف. روشن‌ترین گواه بر این که لفظ "مولی" در زبان عرب به معنی "اولی" آمده است، آیات قرآن است که به نقل برخی از آنها اکتفا می‌کنیم:

"فَالیوم لا‌یوخذ منکم فدیة ولا‌من الذین کفروا ماویکم النّار هی مولا‌کم و بئس المصیر". (1)

پس از گذشتن قرن‌ها از روز غدير؛ پس از اينكه در آن اجتماع عظيم، همه حاضران از كلمه «مولي» در خطبه‌ي غراي پيامبر (ص)، امامت و اولويت و رهبري را درك كردند و در حضور پيغمبر همه با علي بر اين مقام شامخ بيعت كردند؛ پس از اينكه حسان بن ثابت – شاعر مشهور عرب- از اين لفظ، معني پيشوايي را فهميد و در شعر خود سرود؛

پس از اينكه اديبان و شاعران بزرگي كه قولشان در زبان عرب و استعمالشان هر واژه را در هر جاي، حجت است، از «مولي» همان معناي امامت و اولويت را فهميدند و در اشعار خويش سرودند؛ پس از اينكه در محافل اسلامي به حديث غدير احتجاج‌ها مي‌شد، پس از اينكه جمع فراواني از علماي سنت، روز غدير را روز نصب امام و تعيين خليفه از سوي پيامبر اكرم (ص) دانسته و بدان تصريح كردند (الغدير جلد 1 ص 391 به بعد)

پس از اينكه موضوع پايمال شدن مقاصد غدير و حق علي (ع) همواره بين مردم مطرح بود و در سراسر بلاد اسلام بازگو مي‌گشت و در تاريخ موضوعي روشن تلقي گرديد و تا آنجا مسلم بود كه مظاهر حزن‌انگيز طبيعت نمونه‌اي از اين مظلوميت‌ عجيب به شمار رفت و بيابان‌ پيمايان در ميان راه‌ها و دشت‌ها اين سخن را با يكديگر مي‌گفتند

بسم الله الرحمن الرحیم

حمد و ثنای الهی

ستایش خداوندی را که در یگانگی، والا و در بی­همتایی، نزدیک و در اقتدار شکوهمند، و در ارکان خود بسی بزرگ است. دانشش بر همه چیز احاطه دارد و حال آنکه او در مقام خوش است و آفریدگان، همگی مقهور قدرت اویند. بزرگی که پیوسته بوده و ستوده­ای که همیشه خواهد بود. پدید آورنده آسمانهای بلند و گستراننده گستره شده­ها و فرمانروای مطلق زمینها و آسمانهاست و بی­اندازه پاک و بینهایت پاکیزه است. پروردگار فرشتگان و روح­القدس و نسبت به هر آنچه آفریده، فزونبخش است و چه ساخته و پرداخته، غرقه عطا و فضل اویند. هر دیده­ای را می­بیند، و هیچ دیده­ای را توان دیدار او نیست.

بزرگوار و بردبار و بخشنده ایست که رحمتش همه چیز را فرا گرفته و منعمی است که بر همه مخلوقات منت دارد.