انسان ها با امید زنده هستند و با امید زندگی می کنند.این امید به آینده و موفقیت های در پیش راه است که فرد را برای شروع کار روزانه بیدار می کند و تحمل در برابر سختی ها را برایش سهل می کند.

انسان ها قدم بر می دارند چون امید به گذراندن مشکلات و رسیدن به سعادت مقصود را در ذهن تصور کرده اند.اگر امید و خوش بینی او به آینده در ذهنش تصور نمی شد،هیچ قدمی برای زندگی اش بر نمی داشت.

در قرآن کریم نیز خداوند انسان ها را نوید به آسایش بعد از سختی ها داده و دو مرتبه در دوآیه پیاپی می فرماید : "فان مع العسر یسرا-ان مع العسر یسرا"

همراه با هر سختی ،آسایشی در پیش است.

البته بالاتر از اینکه بگوید بعد از هر سختی، آسایش است، کلمه "مع "که به معنای همراه است را استفاده کرده و شاید به این نکته اشاره می کند که این آسایش آن قدر نزدیک به تحقق است که گویا با سختی فاصله نداشته و همراه آن است.

گوستاولوبون گويد: بزرگ‏ترين خدمتگزاران عالم بشريّت، همان اشخاصي هستند که توانستند بشر را اميدوار نگه دارند...

در مقاله "مهدی انکاری،انتظار ستیزی"نویسنده این بحث را این گونه مطرح می کند که:

آري، اگر اميد به آينده و انتظار، از جامعه‏ي بشري رخت بربندد، زندگي، ديگر مفهومي نخواهد داشت. حرکت و انتظار، در کنار هم بوده و از هم جدا نمي‏شوند. انتظار، علّت حرکت و تحرّک بخش است.

يأس و بدبيني، نظام زندگي را از هم مي‏پاشد و آثار زهر آگيني براي بشر به بار مي‏آورد. در مقابل، اميد، نه تنها ميل شخصي را براي انجام کار، بلکه توانايي او را نيز در انجام کار زياد مي‏کند.

با يأس و نااميدي، نوع دوستي و فلسفه‏ي خدمت به خلق، از ميان مي‏رود و جاي خود را به خودپرستي مي‏دهد؛ زيرا، هنگامي که ا ميد به زندگي بهتري نباشد، خدمت، به نوع و از خودگذشتگي، چه سودي دارد؟

از ديگر آثار بد يأس از آينده، تن دادن به وضع موجود است؛ چون، همه‏ي تلاش، براي فرداي بهتر است. در اين جوامع [جامعه‏هاي مأيوس‏]، هر چه هست، گرايش به فساد و رذيلت است؛ زيرا، هنگامي که فرد، از پديد آوردن راستي و درستي، سرخورده و نوميد گشت، خواسته‏ها و نيازهايش، از سوي ديگر، سربرمي آورد و آن نيازها، در جاي ديگر، مانند فساد و مواد مخدر و... اشباع مي‏شود.

آري، لااُباليگري، پازدن به همه‏ي اصول زندگي، از نتايج نوميدي است. از سوي ديگر، يأس، خود، شکست است. کم‏تر کسي از خودِ شکست، شکست خورده است، بلکه غالباً قبول شکست است که منجر به شکست مي‏گردد. هنگامي شکست خورده‏ايم که باور کنيم شکست خورده‏ايم؛ زيرا، شکست، از درون شروع مي‏شود و از طرز تفکّر و اراده‏ي شخص. به همين دليل، اسلام، با يأس و نااميدي مبارزه کرده و آن را در حکم کفر قرار داده است.

«انتظار، ضد يأس و نااميدي است. آن که اميد دارد، حيات را خوش دارد و نقايص زندگي را برطرف کرده و به سوي آينده قدم بر مي‏دارد و روز خود را از روز دگر بهتر مي‏سازد.در انتظار، اميد به آينده‏ي محقّق الوقوع موجود است. چنين اميدي، همه‏ي رنج‏ها و مشقّت‏ها را آسان مي‏سازد و انسان، خودش به خودش، مژده مي‏دهد.خردمندان بشر، براي رسيدن به آينده‏ي احتمالي، کوشش‏ها مي‏کنند و رنج‏ها مي‏برند و اين رنج‏ها را در کام خود شيرين مي‏دانند. حال، اگر آينده، محقّق الوقوع باشد، انتظارش، روح ا فزا و دل‏پذير خواهد بود»

سلام .مطلب زیبایی بود